ابل ایکس

تهمتن چو بگشاد شلوار بند—— به زانو درآمد یل ارجمند
عمودی برآورد هومان چو دود—— بدان‌سان که پیرانش فرموده بود
“چنان در زِه کون رستم سپوخت——که از زخم آن کیر رستم بسوخت
دگر باره هومان درآمد به زیر—— تهمتن به سان هژیر دلیر
بدو در سپوزید یک کیرسخت——که شد کون هومان همه لَخت لَخت
دو شمشیرزن کون دریده شدند——میان یلان بر گزیده شدند
تو نیز ای برادر چو گردی قوی—– سزد گر سخن‌های من بشنوی
بخسبی و کون سوی بالا کنی—— هنر‌های خود را هویدا کنی
که تا هرکس آید همی گایدت—— دل از کیر خوردن بیاسایدت
چو بر کَس نماند جهان پایدار——همان به که نیکی بود یادگار

دیروز در یکی از سایت ها بحث داغی بود که این قسمت آموزشی پورن هستش! عده ای می گفتن که خلاف شرع هست و باید جمع بشه. عده ای دیگه می گفتن همه از این موارد اطمینان دارن. عده ای شروع به توهین کردند. اما من یه شعر هست که اون رو در جواب اینجا میزارم (شاعرش رو هم نمی دونم کی هست)

زاهدا من که به میخانه نشستم به تو چه؟ ——- ساغر باده بود بر کف دستم به تو چه؟

تو که مشغول مناجات و دعائی چه بمن؟ —— منکه شب تا به سحر یکسره مستم به توچه؟

تو اگر شیشه لرزان بشکستی چه بمن؟ ——– من اگر توبه صد ساله شکستم به توچه؟

تو به محراب نشستی احدی گفت چرا؟ ——– من به میخانه اگر باده پرستم به تو چه؟

در قیامت که بسوزند همه خشک و تران —— تو که خشکی چه بمن؟ منکه تر هستم بتوچه؟

عده ای معتقدند که شعر نباید در مورد هجویات باشه. اما واقعیت تلخ برای این دسته افراد اینه که خیلی از شعرای بزگ در دیوان شعریشون یه قسمتی دارند به نام هجویات. افرادی مثل سعدی، عبید زاکانی و … اگه دوست دارید در این ضمینه بیشتر بدونید یه سر به این لینک بزنید

شعری که در پایین میبینید مال عبید زاکانی است با نام

خنده بازار جلق میزن که جلق خوش باشد

وقت آن شد که عزم کار کنیم                          رسم الحاد آشکار کنیم

خانه در کوچه مغان گیریم                           روی در قبله تتار کنیم

روزگار ار به کام ما نبود                            کیر در کون روزگار کنیم

بهر کون تا به چند غصه خوریم؟                   بهر کس چند انتظار کنیم؟

کس و کون چون به دست می‌ناید                    جلق بر هر دو اختیار کنیم!

بنشین ای عزیز تا بتوان                              به از این در جهان چه‌کار کنیم؟

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

روز و شب گِرد شهر می‌پوییم                      خانه مِی فروش می‌جوییم

مست شنگولیان بی‌باکیم                               فتنه شاهدان مه روییم

بستگان کمند زلفینیم                                    خستگان کمند ابروییم

ایمن از دهر ناجوانمردیم                             فارغ از روزگار بد خوییم

گر نیفتد به‌دست ما کس و کون                      ما که رندان زور بازوییم

بنشینیم و کیر را بکِشیم                                جلق خوش میزنیم و میگوییم

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

دوستان کار کیر، بازی نیست!                      هیچ کاری بدین درازی نیست

کیر من چون علَم برافرازد                           کم ز سنجاق شاه غازی نیست

پیشه، خر گادنست و جلق زدن                      و آن دگرها بجز مجازی نیست

هیچ نوعی برای وضع جماع                        بهتر از رسم بذله‌بازی نیست

کیر را پیش کون به سجده در آر                    زانکه محراب کُس نمازی نیست

کان بده کنده‌ای به دست آور                          ورت امروز کار سازی نیست

جلق میزن که جلق خوش باشد                      جلق در زیر دلق خوش باشد

کار بی سیم بر نمی‌آید                                 در رهِ عشق سیم می‌باید!

اِمرد بی درم نمی‌خسبد                                قحبه رایگان نمی‌آید

خوش بخور مال ورنه از ناگاه                      در جهَد روزگار، برباید!

پیش اهل دلی به صفا                                  بنشین تا دلت بیاساید

بعد از این ناز کون و کُس کم کش                   بر تو زین کار هیچ نگشاید

رغم آن قلتبان که کون طلبد                           کوری مردکی که کُس گاید

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

ما همه جمریان قلماقیم                                 رِند و لفاظ و چست و شفراقیم

روز و شب هم‌وثاق معشوقیم                                    سال و مه همنشین عشاقیم

مُرده دلبر شکّر دهنیم                                  تشنه شاهد سمن ساقیم

بعد از این تَرک کون و کُس کردیم                   هر دو را گرچه سخت مشتاقیم

ای برادر اگر تو را عقلیست                         پند ما گوش کن که جلاقیم

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

ای دل از غصه جهان تا چند؟                       بیش از این رنج ما و خود مپسند!

دست از کار روزگار بِدار                           خویشتن را خلاص ده ز کمند

کون و کُس چیست، جز دو دیوانه                  این یکی بر گُه، آن یکی بر گند

بگذر از هر دو چون جوانمردان                    تا شوی ایمن از زن و فرزند

آن زمانت که کیر برخیزد                            بشنو از من، به ریش خویش مخند!

بنشین، در ببند، کف تر کن                           هر زمان، همچو صوفیان لَوند

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

برِ ما جز می و مغانه مجوی                                    پیش ما جز حدیث عشق مگوی

جز به پهلوی بکروان منشین                         جز به دکان مِی فروش مپوی

خوش بخور، خوش بخند، خوش میباش           تیز در ریش مردک بد گوی

ای نسیم صبا ز روی کرم                            لطف کن ساعتی بهانه مجوی!

وز زبان عُبید زاکانی                                  برو این حال را به یار بگوی

جلق میزن که جلق خوش باشد                     جلق در زیر دلق خوش باشد

چند بیتی از …

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو         یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

شکم دختر همسایه که آمد به جلو            یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

دامن دختر همسایه که دادم بالا               مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

من آنم که در پای خوکان نریزم            مر این قیمتی در لفظ دری را

من آنم که در کس خوبان بریزم             مر این قیمتی آب کیر خری را

نوشته شده توسط پریکس (priX)

دوستان عزیز من قصد پورن ندارم اگه این جوری برداشت می کنید عکس رو برداشتم اما اگه دوست دارید ببینید چی بود اینجا کلیک کنید

برای کردنش می بویم او را

نگاهش می کنم می بوسم او را

لبان غنچه اش را باز کرده

زبانی از لطافت میدم او را

Start Slide Show with PicLens Lite

آری گذر زمان چنین می افتاد
در قهطی کیر بر کسم تا افتاد
گویند که در کویر برهوت
آن لنگه کفش بس غنیمت افتاد
بس کیر بدیدم و ندیم کیری
هر کیر که دیدمی بر او راه افتاد
یک روز به هند و دیگر بر چین
کیر عربم به کس ما جا افتاد
اری ز کویر کیر بر روزگهم
این کیر عرب به جان ما خوب افتاد
چون نوش به لای پا می کردم
این نیش به روح و جانم افتاد
من پارس بدم، عرب چو بر کار امد
این بود که خون کس به قلبم افتاد
اری که خوره زلای پا می کردم
وانگه که هویتم به پایان افتاد
این را که ابل برای تو می خواند
رازکس خنگی است که بی تاب افتاد

Start Slide Show with PicLens Lite

شب ک… شر :شعر بخاری از اوبل ایکس :-B

گر خیارم را بخواری* روز و شب

روز و شب لاپا بخاری** روز و شب :?

می نشینی در کنار پنجره بر تخت نرم

منتظر بر این بخاری*** روز و شب :devil:

*بخواری: بخوری

**بخاری:خاریدن مالاندن دست در محل سوزش

***بخاری: وسیله ای برای گرم کردن

فرهنگ و ادب

خشت اول چون نهد معمار کج**** کص خارش می نهد دیوار کج (درست بخون: خارش = خواهرش و همچنین ص در اینجا غلط چاپی بود)

Start Slide Show with PicLens Lite